« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫.::: مترجم مرتضی راکی :::.
‫سوم اکتبر ۱۹۹۳
‫ساعت ۵:۴۵ صبح
‫صبح اون روز خیلی آروم بود.
‫یه کم بعدش، یه درد زایمان خفیف حس کردم.
‫یه دختر به دنیا آوردم و اسمشو گذاشتم امینه.
‫دختر خوشگلی بود.
‫خداروشکر.
‫فک می‌کردم فامیلام با کلی کادو بیان دیدنم،
‫ولی یهو تیراندازی شروع شد.
‫هلیکوپترا بالای سرمون گشت می‌زدن.
‫شهر پر از هرج‌ومرج شد.
‫بعد یهو یکی از هلیکوپترا ساقط شد.
‫نزدیک خونه‌مون سقوط کرد...
‫و من از حال رفتم.
‫فک کردیم دیگه تمومه.
‫[کا بادابیدا]
[نجات یافتن از سقوط شاهین سیاه]
‫نمی‌فهمیدم چی داره میشه.
‫لعنتی.
‫یه هلیکوپتر شاهین سیاه جلوی چشمام سقوط کرد.
‫یه هلیکوپتر شاهین سیاه برامون سقوط کرد!
‫وضع خیلی سخت بود.
‫فهمیدم تو دردسر گنده‌ای افتادیم.
‫من اصلاً آموزش ندیده بودم که ‫با سقوط هلیکوپتر چیکار کنم.
‫برام کاملاً جدید بود.
‫صدای رئیس گروهمونو می‌شنیدم،
‫اونم به یکی که بالاسرش بود گوش می‌داد، ‫و اون یکی به همه مسئولا.
‫سؤالم این بود که حالا چیکار کنیم؟
‫یه هلیکوپتر شاهین سیاه تو شهر سقوط کرد.
‫اسم رمز تماسش ۶۱ بود.
‫ده ماه قبل از این ماجرا به‌عنوان سرگروه ‫یه دسته تو گردان سوم رنجرز انتخاب شده بودم.
‫ترسیدم؟ آره، ترسیدم.
‫ولی وظیفه یه سرگروه اینه که ‫خونسردیشو حفظ کنه.
‫اگه افرادم ببینن دستپاچه شدم، ‫اوضاع بدتر میشه.
‫ما تو ساختمون هدف بودیم.
‫تو بی‌سیما حواسم بود ببینم چی به چیه.
‫مأموریتمون این بود که ‫دو تا از افسرای ارشد عیدید رو دستگیر کنیم.
‫اونا با هم جمع شده بودن
‫تو منطقه‌ای که بهش می‌گفتن بازار بکارا.
‫کارمونو انجام دادیم،
‫و متهما رو گرفتیم.
‫[ساختمان هدف]
‫هلیکوپتر سقوط کرد
‫حدود دو تا کوچه اون‌طرف‌تر ‫از جای ما، شایدم یه کم بیشتر.
‫[محل سقوط]
‫مأموریتمون عوض شد.
‫دیگه حمله نبود،
‫شد یه مأموریت نجات.
‫زنده یا مرده، باید بهشون می‌رسیدیم.
‫اگه بازمانده‌ای بینشون بود،
‫باید پیداشون می‌کردیم و سریع می‌بردیمشون.
‫یه هلیکوپترمون سقوط کرده. ‫ازتون می‌خوایم برید اونجا رو امن کنید.
‫برید اونجا رو امن کنید.
‫قرار شد همه بدون استثنا ‫تو محل سقوط جمع بشیم.
‫نیروی رنجرز و دلتا با هم.
‫یهو دستور دادن که سریع حرکت کنیم.
‫بجنبید!
‫باید می‌رفتیم محل سقوط.
‫انگار کل نقشه عوض شده بود.
‫نمی‌دونستم کی از ‫هلیکوپتر زنده مونده و کی نه.
‫راستش می‌ترسیدم دیر به محل سقوط برسیم...
‫...چون می‌دونستیم ‫صومالی‌ها با بازمانده‌ها چیکار می‌کنن.
‫اون موقع مسابقه شروع شد.
‫[نور حسن] شبه‌نظامی عیدید
‫ژنرال عیدید یه نقشه بهمون داد.
‫می‌گفت سربازای آمریکایی رو ‫اگه شد زنده اسیر کنیم،
‫وگرنه بکشیمشون.
‫صومالی‌ها داد می‌زدن ‫که همه برن بیرون بجنگن.
‫[یاسین طبری] شبه‌نظامی عیدید
‫اینجا خاک ماست.
‫اگه به یکی دست بزنی،
‫با دست و پاش باهات می‌جنگه.
‫صدها نفر کنارمون بودن، ‫با ما مسابقه گذاشته بودن
‫تا زودتر از ما به محل سقوط برسن.
‫همه‌شون جلوی چشمام جمع می‌شدن.
‫حتی اگه هزار نفرمون بمیرن مهم نیست.
‫ایرادی نداره.
‫هدفمون آزادی صومالی بود.
‫تیر مثه بارون می‌بارید، یکی‌مون می‌پرسید
‫ از کجا میاد؟
‫از کوچه‌ها و پشت درا می‌اومد.
‫ولی من از واحد دلتا بودم.
‫تمرینام به دردم خورد.
‫مثه ربات عمل کردم.
‫بدون فکر کردن، خود به خود.
‫انگار برنامه‌ریزی شده بودم ‫هر کی خطرناکه رو بکشم.
‫[احمد] معروف به فایو، فیلمبردار
‫وقتی رسیدم به بازار بکارا،
‫رسیدم به خط مقدم.
‫دوربینو درآوردم
‫تا از اتفاقا فیلم بگیرم.
‫صومالی‌ها رو دیدم که می‌دویدن.
‫آمریکایی‌ها رو ندیدم.
‫هر کی اونا رو می‌دید می‌مرد.
‫از چیزی که دیدم شوکه شدم.
‫منطقه‌ای که داشتم فیلم می‌گرفتم
‫پر از خونه‌های مردم بود...
‫اهالی اونجا!
‫ولی حالا شده بود یه میدان جنگ.
‫تو اون میدان جنگ،
‫وقتی یه مدرسه دیدم ترسیدم.
‫[محل سقوط، مدرسه، ساختمان هدف]
‫[حلیمه وهلی]
‫ما تو مدرسه بودیم،
‫یهو صدای توپ و تفنگ شنیدم که ‫تا حالا همچین صدایی نشنیده بودم.
‫معلم بلند شد و به سرگروه گفت در رو ببنده.
‫نمی‌دونستیم بیرون چی داره میشه.
‫یه معلم رو دیدم
‫بیرون مدرسه، افتاده بود رو زمین، مرده بود.
‫بعد یه پسر بچه رو فیلم گرفتم
‫که از مدرسه اومد بیرون و لباساش پر خون بود.
‫نگران بقیه بچه‌ها شدم...
‫چی به سرشون میاد؟
‫حدود بیست تا بچه روم جمع شدن،
‫بعضیا بالا آوردن، بعضیا از حال رفتن.
‫با خودم گفتم: «اینجا می‌میرم.
‫دیگه هیچ‌وقت مامان بابامو نمی‌بینم.»
‫ترس همه‌مو گرفت،
‫چون ممکن بود کلی بچه کشته بشن.
‫تا وقتی بچه‌ها اونجان،
‫چرا تیراندازی می‌کنن؟
‫با خودم گفتم...
‫می‌خوان همه رو بکشن؟
‫داشتیم می‌رفتیم سمت محل سقوط.
‫وقتی پیچیدیم چپ ‫تا از کوچه‌های مسکونی رد بشیم...
‫[محل سقوط - ساختمان هدف]
‫...قسم می‌خورم انگار ‫به یه دیوار پر از گلوله خوردیم.
‫انگار زنبورا یا پشه‌ها ‫تو خیابون ویزویز می‌کردن.
‫بخواب!
‫نقشه شهر مقدیشو تو جنگ به نفعمون بود.
‫کوچه‌های پشتی رو می‌رفتیم که دشمن نبینتمون.
‫اون موقع بود که تلفات سنگین دادیم.
‫بیلی!
‫یهو دیدم یه نفر تو صورتش تیر خورد.
‫خشن‌ترین چیزی بود که تو عمرم دیده بودم.
‫ترس تو دلم افتاد.
‫بعد فهمیدم اون از واحد دلتا بود.
‫بیلی!
‫آدمای این واحد کارشونو خیلی خوب بلدن.
‫اگه اونا با این همه مهارت ‫از کشته شدن در امان نیستن،
‫ما دیگه چی؟
‫ آدما یی که اینجا آورده شده بودن
‫تا حالا تو عمرشون جنگ نکرده بودن. ‫دانش‌آموز بودن.
‫ولی من یه جنگجوی کارکشته بودم، ‫۳۰ یا ۴۰ تا جنگ دیده بودم،
‫و چهار ماه آخر رو ‫برای دفاع از خاکمون تو مقدیشو بودم.
‫کلی زخمی دور و برم افتاده بود.
‫تو بی‌سیم شنیدم که کاروان زمینی
‫چند تا ماشین می‌فرسته تا زخمی‌ها رو ببره.
‫به پایگاه.
‫کاروان زمینی به دو قسمت تقسیم شد.
‫[محل سقوط - ساختمان هدف]
‫یه قسمت می‌رفت محل سقوط،
‫قسمت من،
‫دستور گرفته بود که ‫زخمی‌ها رو به پادگان ببره.
‫[کاروان زخمی‌ها]
‫نگران نبودیم.
‫تو صندلی عقب یه هموی بودم،
‫سعی می‌کردم نمیرم
‫با دشمنا درگیر شدم ‫و بهشون شلیک کردم. بهم ریختگی بود
‫زخمی‌های رنجرز رو گذاشتیم
‫تو قسمت عقب یه هموی.
‫نمی‌دونم مرده بودن
‫یا زخمی.
‫این برامون یه هشدار بود
‫که حالا هیچ‌کدوممون ‫از تیر خوردن در امان نیستیم.
‫- بجنب! ‫- هیا!
‫می‌خواستیم برگردیم پایگاه.
‫حدود سه کیلومتر اون‌طرف‌تر بود.
‫آدم فک می‌کنه رسیدن بهش راحته.
‫ولی تو چند دقیقه،
‫دیدیم تو یه کمین حسابی گیر کردیم.
‫درای جهنم باز شد.
‫فک کن با ماشین داری می‌چرخی
‫تو یه خیابون تنگ
‫وسط یه درگیری پر از تیراندازی.
‫هیا!
‫بعد سعی کن برگردی
‫از همون‌جایی که اومدی
‫وقتی دارن بهت تیراندازی می‌کنن.
‫همه‌جا پر از مانع بود.
‫شبه‌نظامی‌ها بین مردم عادی بودن
‫و کنار زن و بچه‌ها بهمون تیراندازی می‌کردن.
‫یادمه یه گروه زن دیدم
‫که به جاهایی که ما بودیم اشاره می‌کردن.
‫می‌تونستم اونا رو بزنم یا نه؟
‫همه خودشون داوطلب شدن.
‫حتی زنایی که قرار بود بترسن
‫به سربازا اشاره می‌کردن ‫و می‌گفتن: «اونا اونجان! اونجان!»
‫از زدنشون خودداری کردم
‫چون نمی‌دونستم هدف قانونی‌ان یا نه.
‫همه‌چیز پر از ابهام و سردرگمی بود.
‫دور خودمون می‌چرخیدیم، ‫و تیرا مثه بارون می‌باریدن.
‫هر چی به محل سقوط نزدیک‌تر می‌شدیم،
‫همه نیروها قاطی شدن.
‫رنجرز و دلتا.
‫رسیدیم به لبه‌های محل.
‫لعنتی!
‫شدت تیراندازی
‫تو محل سقوط اصلاً باورکردنی نبود.
‫هر چی به محل سقوط نزدیک‌تر می‌شدیم، ‫جنگ شدیدتر می‌شد،
‫حس کردیم انگار برگشتیم به نقطه صفر.
‫فهمیدم که نمی‌تونیم به محل سقوط برسیم
‫بدون اینکه کلی تلفات بدیم، ‫واسه همین باید وامیستادیم.
‫همین که واستادیم،
‫محاصره‌مون کردن.
‫نگاه کردم پایین، دیدم
‫تیرا دارن از بین پاهام رد میشن
‫و یکی‌شون به سرجوخه جیمی اسمیت خورد.
‫صحنه وحشتناکی بود.
‫زود ببریدش!
‫تنها فکرم این بود که باید از اونجا ببرمش.
‫اگه زیاد اونجا می‌موندیم،
‫همه‌مونو تک‌تیراندازا می‌زدن.
‫باید فوری از خیابون می‌اومدیم بیرون.
‫یه خونه رو همین‌جوری انتخاب کردیم،
‫نمی‌دونستیم کی توشه.
‫و سریع رفتیم تو.
‫حمله! توش چیه؟
‫[سایدو محمد]
‫وقتی هلیکوپتر سقوط کرد، از حال رفتم.
‫بعد که به هوش اومدم، گیج و شوکه بودم.
‫دیدم آمریکایی‌ها جلوم وایستادن.
‫...بخواب زمین!
‫خیلی ترسیدم.
‫یکیشون اومد نزدیکمون
‫و با عصبانیت داد می‌زد.
‫همه بخوابین زمین! زود! هیا!
‫ترسیدم برای دختر کوچیکم.
‫بهشون گفتیم: «ما اسلحه نداریم.
‫توروخدا نکشیدمون!»
‫من رفتم چپ، رفیقم رفت راست.
‫خونه رو گشتیم
‫و حواسمون بود که اهل خونه رو زمین باشن ‫تا کار مشکوکی نکنن.
‫فقط اون مرده نگرانم کرد.
‫[حسین محمد]
‫گفتن: «بخواب زمین و دستاتو بذار پشت کمرت!»
‫و دستامو با یه طناب پلاستیکی بستن.
‫ترسیدم.
‫فک کردم می‌خوان اعدامم کنن.
‫با خودم گفتم
‫اینا رو بکشم،
‫از بین ببرمشون،
‫من به خاطر اینا اینجام.
‫برام مهم نیست.
‫همه بخوابین زمین!
‫تصمیم گرفتیم خونه رو پایگاه کنیم ‫بعد از اینکه امنش کردیم و گشتیم توش.
‫می‌موندیم اونجا.
‫[محل سقوط، تام ساترلی تو خونه سایدو]
‫من و افرادم یه ساختمون با حیاط رو گرفتیم.
‫جیمی اسمیت داشت درد می‌کشید.
‫معلوم بود زخمش خیلی جدیه.
‫ولی حداقل دیگه تو خیابون نبودیم.
‫[لری برینو، محل سقوط ‫تام ساترلی تو خونه سایدو]
‫خیابونو ول کردیم و رفتیم تو خونه‌ها.
‫و این‌جوری اون نیروی متحد
‫بین چند تا خونه پخش شد
‫و جاهای جمع‌آوری زخمی‌ها زیاد شد.
‫از پنجره نگاه کردم و گفتم،
‫«محل سقوط درست جلومه.
‫دقیقاً جلوی چشممه.»
‫و هلیکوپترو دیدم که واژگون و داغون شده.
‫تو بی‌سیم شنیدم ‫که چند نفر از خدمه زنده موندن،
‫ولی خلبانا کشته شدن.
‫داشتیم سعی می‌کردیم ‫خلبان مرده رو بکشیم بیرون
‫زیر بارون تیر از هر دو طرف.
‫با خودم گفتم حالا چیکار می‌تونم بکنم؟
‫واقعاً چیکار می‌تونم؟
‫با این همه زخمی،
‫تنها کاری که ازم برمی‌اومد ‫این بود که از جاهامون محافظت کنم.
‫اوضاع خیلی تیره و تار بود.
‫تو یه خونه گیر افتاده بودیم.
‫و تو اتاق بوی فلز می‌اومد.
‫اون موقع نگاه کردم پایین و فهمیدم
‫تو یه گودال خون نشستم.
‫ولی خیلی...
‫خسته بودم.
‫هنوز سعی می‌کردم خودمو جمع‌وجور کنم، ‫واسه همین تکون نخوردم.
‫فقط نشستم.
‫دکتر اشمیت داشت جیمی رو درمان می‌کرد
‫که پاش زخمی شده بود
‫از بالای رانش و نمی‌شد ‫باند بست تا خونریزی بند بیاد.
‫دکتر گفت هیچ راهی برای بند آوردن خون نیست
‫جز اینکه روی استخونش ‫فشار بدیم تا رگ رانش بسته بشه.
‫ما رگ رو فشار دادیم ‫و دکتر اشمیت به درمانش ادامه داد.
‫[جیمی اسمیت]
‫از روزی که به گردان سوم رنجرز ‫پیوستم می‌شناختمش.
‫همیشه دوسش داشتم.
‫سنمون به هم نزدیک بود.
‫می‌دونستم نامزد داره.
‫عقیدمون اینه که
‫هیچ رفیقی رو دست دشمن نذاریم.
‫واسه همین نمی‌تونستیم ‫بدون اونا از شهر بریم.
‫ولی سؤالم این بود که ‫چطور همه رو از شهر ببریم؟
‫بدون کمک نمی‌تونستیم بریم،
‫چون نمی‌تونستیم ‫زخمی‌ها رو تنهایی جابه‌جا کنیم.
‫از یه نیروی حمله
‫تبدیل شدیم به نیروی نجات.
‫بعدش خودمون شدیم اونی که نیاز به نجات داشت.
‫[کاروان نجات]
‫من تو کاروان بودم.
‫می‌دونستیم باید به محل سقوط برسیم
‫و افرادمونو بکشیم بیرون، ‫این شد هدف اصلی‌مون.
‫ولی اوضاع فوری خراب شد.
‫اونا می‌دونستن داریم میایم ‫و خیابونا رو پر لاستیک کردن
‫و راه‌ها رو بستن و از این جور چیزا
‫و حسابی بهمون حمله کردن.
‫آدما تو جنگ جورواجورن.
‫بعضیا خشکشون می‌زنه،
‫بعضیا پر از هیجان میشن، ‫بعضیا هم خیلی آروم می‌گیرن.
‫من آروم گرفتم.
‫یه آرامش قشنگ بهم دست داد،
‫که تونستم فکر کنم
‫و کارمو انجام بدم.
‫ولی هر جا می‌رفتیم، یه عالمه آدم رو ‫می‌دیدیم که بهمون تیراندازی می‌کنن.
‫یه کندوی زنبور،
‫و ما انگار بهش چوب زده بودیم.
‫اگه هلیکوپترا نبودن، حسابی تو دردسر بودیم.
‫اون هلیکوپترا حمایت خوبی ‫بهمون کردن، خدا رو شکر.
‫خلبانامون عالین.
‫آره، خلبانامون عالین.
‫من خلبان هلیکوپتر بودم.
‫تو چهار تا جای مختلف جنگیده بودم.
‫نمی‌دونم می‌تونستم ‫آمادگی بیشتری برای
‫راندن این هلیکوپتر داشته باشم یا نه.
‫به نظرم نمی‌تونستیم این کارو ‫بدون یه مقدار اعتماد به نفس انجام بدیم.
‫و من این اعتماد به نفس رو داشتم.
‫[مایک دورانت] خلبان ارتش آمریکا
‫[شاهین سیاه سوپر ۶۴]
‫شمال شهر تو حالت آماده‌باش پرواز می‌کردم.
‫بعد از فرمانده دستور گرفتم
‫که بریم و جای هلیکوپتر اولی رو بگیریم
‫تا حمایت هوایی ‫برای نیروها رو زمین بدیم.
‫رفتیم سمت منطقه هدف
‫تا به یه هلیکوپتر شاهین سیاه دیگه، ‫سوپر ۶۲، ملحق بشیم
‫دقیقاً بالای هدف.
‫[شاهین سیاه سوپر ۶۲]
‫از تو هلیکوپتر، نیروهای زمینی رو دیدم
‫که یه طرف خیابون داشتن جلو می‌رفتن.
‫وقتی به اون طرف نگاه کردم،
‫یه سری آدم دیگه دیدم
‫ولی نمی‌تونستم بفهمم مال کدوم گروهن.
‫فهمیدم همه‌چیز قاطی پاتی شده.
‫مأموریت من و اونایی که باهام بودن
‫این بود که نذاریم دشمن ‫به نیروهای ما تیراندازی کنه.
‫دو تا تک‌تیرانداز کنارم بودن،
‫رندی شوگارت و گری گوردن.
‫[گری - رندی] نیروی دلتا
‫دشمن داره تیراندازی می‌کنه!
‫زیر آتیش بودیم.
‫واسه همین شروع کردیم ‫سرعت هلیکوپترو زیاد کنیم.
‫این لازم بود که هلیکوپتر خودمونم ساقط نشه.
‫اون روز، تیم‌های تک‌تیرانداز ‫و همه هلیکوپترا بی‌وقفه کار می‌کردن.
‫ما تو بازار بکارا زندگی می‌کردیم.
‫[بنتی آدان]
‫بچه‌هام فوق‌العاده بودن و تو اوج جوونی.
‫زندگی شادی داشتن
‫و باباشون هر چی لازم داشتن ‫براشون جور می‌کرد.
‫اون روز، مامانمو بردم خونه داییم
‫تو خیابون ژنرال داوود.
‫بهم گفتن آمریکایی‌ها به بکارا حمله کردن ‫و تیراندازی ادامه داره،
‫داد زدم: «وای خدا، اونجا محله‌مونه!
‫بچه‌هام اونجان!» و دویدم.
‫بدون توقف دویدم.
‫یه مرد ازم پرسید: «دنبال چی می‌گردی؟»
‫گفتم: «بچه‌هام!»
‫هلیکوپترا!
‫از تیرا فرار می‌کردیم
‫که از هر طرف می‌اومدن.
‫یه زن صومالی چاق رو دیدم ‫ که تو خیابون راه می‌رفت،
‫هلیکوپتر اومد نزدیکش
‫و به سرش شلیک کرد،
‫یهو افتاد! مرد!
‫داد زدم: «لا اله الا الله! مرد!»
‫مردم کشیدنش زیر یه درخت
‫که اونجا بچه‌هایی هم بودن ‫که با تیر مرده بودن.
‫مطمئن بودم بچه‌هام بینشونن
‫همه صورتا رو نگاه کردم
‫ولی پیداشون نکردم.
‫[کاروان زخمی‌ها]
‫داشتیم سعی می‌کردیم ‫زخمی‌های رنجرز رو به پادگان برگردونیم.
‫تیراندازی خیلی شدید بود.
‫باورکردنی نبود!
‫ماشینی که جلومون بود رو می‌دیدم،
‫و تیرانداز مسلسل تو عقبش.
‫دیدم تیر خورد.
‫و کشته شد.
‫با خودم گفتم این کیه.
‫جواب از بی‌سیم اومد.
‫دوم پیلا بود.
‫با خودم گفتم: «این بهترین دوستم بود.»
‫اون...
‫[دآم پیلا] نیروی رنجرز
‫دام خیلی بهم نزدیک بود.
‫برام تعریف می‌کرد
‫از موتور هارلی دیویدسون باباش ‫و می‌گفت یه روز مال خودش میشه،
‫و از شام یکشنبه‌ها تو نیوجرسی برام می‌گفت،
‫تا جایی که کلی از خانوادش می‌دونستم.
‫و حالا مرده.
‫[آتلانتیک سیتی]
‫بعد از کشته شدن دام، ‫دیگه نمی‌تونستم خودمو کنترل کنم.
‫لعنتی!
‫یه آتیش خشم تو دلم شعله کشید.
‫دیگه کاسه صبرم لبریز شده بود.
‫دشمن داره تیراندازی می‌کنه!
‫آره، از اون زنایی که به جاهامون ‫اشاره می‌کردن عصبانی بودم
‫و دیگه اهمیتی به قانونی بودن هدفا نمی‌دادم.
‫کنترلمو از دست دادم.
‫یه فکر دیوونه‌وار و وحشیانه به سرم زد
‫که هرکی رو می‌بینم که باهامون دشمنی داره ‫یا نشونه‌ای از دشمنی نشون میده بکشم.
‫فک کنم انگشتم
‫فقط واسه یه لحظه از ماشه ‫بلند می‌شد و دوباره برمی‌گشت.
‫[نور حسن] شبه‌نظامی عیدید
‫آمریکایی‌ها هرکی رو می‌دیدن می‌کشتن.
‫جنازه‌ها تو خیابون ‫مثل پوکه‌های تیر پخش شده بودن.
‫همه ترسیده بودن.
‫و همه‌جا پر از خرابی بود.
‫جنازه‌ها همه‌جا پخش بودن.
‫[احمد] معروف به فایو، فیلمبردار
‫چند نفر مردن؟
‫اگه بگم صد نفر، باور می‌کنم.
‫اگه بگم هزار نفر،
‫باور می‌کنم.
‫جهتمون کجاست؟
‫[محل سقوط، ساختمون هدف]
‫زود فهمیدیم که رسیدن به محل سقوط ‫کار آسونی نیست.
‫ولی تنها چیزی که برام مهم بود
‫هدفایی بود که جلوم بودن.
‫می‌دونم که به خیلیا تو اون شلوغی تیر زدم.
‫و از گفتنش خجالت نمی‌کشم
‫چون تو اون جماعت کسایی بودن ‫که به ما تیراندازی می‌کردن.
‫عقلم نمی‌رسید که وایسم
‫ببینم کی داره تیر می‌زنه.
‫اگه سوم اکتبر اونجا بودی، مشکوک بودی،
‫و من لحظه‌ای درنگ نمی‌کردم که بهت تیر بزنم.
‫حمله بهمون خیلی سنگین بود.
‫حسابی زیر آتیش بودیم
‫چون راهو بلد نبودیم.
‫راننده از بی‌سیم ‫از بالا دستور می‌گرفت.
‫بپیچ چپ!
‫افسر تو هلیکوپتر
‫به راننده از بی‌سیم می‌گفت ‫بپیچ راست یا چپ.
‫بپیچ راست، پیچ بعدی!
‫ولی ازش رد کردیم.
‫ازش رد کردیم.
‫پیچو جا انداختی.
‫فهمیدم.
‫داریم دور خودمون می‌چرخیم.
‫فاجعه بود.
‫یه دور بزرگ زدیم.
‫با خودم گفتم: «اینجا داریم چیکار می‌کنیم؟»
‫هی دور می‌زدیم و برمی‌گشتیم به همون تقاطع.
‫...زیر آتیشیم.
‫دکتر اشمیت هنوز داشت جیمی رو درمان می‌کرد.
‫و تو دلم گفتم: «کاروان کجاست؟»
‫«کاروان کجاست؟»
‫آخرش دیگه نمی‌تونستیم ‫ضربه‌های بیشتری به ماشینمون تحمل کنیم.
‫بیایم عقب.
‫نمی‌دونم کی تصمیم نهایی رو گرفت که بگه
‫«بسه، نمی‌ریم محل سقوط.
‫فوری برمی‌گردیم.
‫مأموریتو ول کنیم
‫و برگردیم پادگان.»
‫کاری از دستم برنمی‌اومد ‫جز اینکه تیر بزنم تا راهمونو باز کنم.
‫نتونستن کاروانو بهمون برسونن.
‫اون موقع فهمیدیم که فقط خودمونیم.
‫اینه که یه سرباز آمریکایی رو ‫ از مستی بیدار می‌کنه.
‫با همه آماده‌سازی
‫و تمرینی که دیده بودیم، ‫هیچ‌وقت برای دفاع آماده نشده بودیم.
‫ما همیشه حالت حمله داشتیم.
‫ما نوک پیکان قوی‌ترین ارتش دنیا بودیم.
‫و اون روز، همه‌چیز برعکس شد.
‫ژنرال عیدید عصر اون روز اومد پیشمون.
‫لباس سنتی صومالی تنش بود ‫و یه کلاشنیکف دستش داشت.
‫دستوراش واضح بود.
‫«بجنگید، پیروزی نزدیکه.»
‫ما هم حمله رو ادامه دادیم.
‫[محل سقوط]
‫[تام ساترلی تو خونه سایدو]
‫شدت تیراندازی بیشتر شد
‫و آدما دسته‌دسته می‌اومدن.
‫اولش گفتم: «اینا احمقن.
‫ولی با این حال خوب دارن می‌جنگن.»
‫حسی که دشمنامون دارن رو تجربه کردم.
‫ما و اونا تیراندازی می‌کردیم، ‫از فاصله ۱۰۰ متری و گاهی کمتر.
‫رفیقام بهشون آرپی‌جی زدن.
‫داد زدم: «آرپی‌جی»!
‫انفجار و دود و غبار، این دیگه چیه!
‫دود و غبار همه‌جامونو گرفت.
‫حتی سربازا ترسیدن و داد زدن.
‫یه سرباز رنجرز جلوم بود
‫یه ترکش رفت تو باسنش
‫و از کیسه بیضش اومد بیرون.
‫یه سرباز دیگه رو دیدم که پاشک منفجر شد.
‫بعد ترس همه‌مونو گرفت.
‫حالم می‌گفت: «بیایم بریم.
‫نمی‌خوام اینجا بمونم. بریم خونه.
‫می‌تونم برم خونه؟»
‫بعد فهمیدیم که نمی‌ذارن بریم.
‫نمی‌ذارن بریم.
‫بهمون گفتن یه خانواده تو خونه گیر افتادن.
‫آمریکایی‌ها اونا رو سپر انسانی کردن
‫تا خودشونو نجات بدن.
‫صدا شونو می‌شنیدیم.
‫داشت بحث می‌کردن ‫که همه‌مونو بکشن یا نگه دارن.
‫یه گروه می‌خواستن ما رو نگه دارن،
‫یه گروه دیگه می‌خواستن ‫ما رو با آمریکایی‌ها بکشن.
‫مخالف بمباران بودم
‫ولی یه عده که خیلی عصبانی بودن ‫گفتن باید خونه رو با آرپی‌جی بزنیم
‫تا آمریکایی‌ها فرار نکنن.
‫فک کردیم دیگه تمومه.
‫فک کردیم با سربازای آمریکایی کشته می‌شیم.
‫اگه اونا آسیب می‌دیدن، ما هم آسیب می‌دیدیم.
‫سلامتیمون به سلامت اونا بستگی داشت.
‫دلم براشون سوخت.
‫تو دلم گفتم: «متأسفم.
‫متأسفم که اینجاییم ‫و به خاطر تیراندازی به ما خونتون خراب شده.»
‫بهمون گفتن بشینیم سر جامون.
‫و گفتن: «آروم باشین، بهتون آسیب نمی‌زنیم...
‫نترسین. اگه چیزی لازم داشتین، بگین.»
‫قطعاً شوکه شدم.
‫ولی هر آدمی،
‫چه سفیدپوست چه مسلمون،
‫یه ذره خوبی تو دلش داره.
‫نگاهمو به صورتاشون چرخوندم و فکر کردم،
‫«اینجا چیکار می‌کنین؟ کارتون چیه؟
‫مدرسه می‌رین؟»
‫و فکر کردم،
‫«زندگی اینجا چه شکلیه؟»
‫جرقه‌های انسانی بود
‫وسط این همه کشتار مداوم.
‫یه جرقه انسانی که بعدش می‌گفت...
‫می‌گفت: «لعنتی، نمی‌خوام نگاه کنم.
‫برمی‌گردم سمت پنجره و به آدما تیر می‌زنم.
‫انسانیت از تیر زدن به آدما سخت‌تره.»
‫مهربونی تو جنگ به ضررت تموم میشه.
‫[پایگاه گروه ضربت رنجرز]
‫برگشتیم پادگان،
‫و کشته‌ها و زخمی‌ها رو پیاده کردن.
‫داد زدم: «چی شده؟»
‫کنترلمو از دست دادم.
‫فحش دادم و نفرین کردم.
‫چند تا از بچه‌ها که ‫تو مأموریت نبودن اومدن پیشم
‫و سعی کردن آرومم کنن.
‫بهشون گفتم: «گم شین از جلوم.
‫نمی‌دونین من چی کشیدم.»
‫ماجرا چیه؟
‫رفتم سمت ماشینی که دوم توش بود.
‫با یه تیر تو سوراخ بینیش کشته شده بود.
‫انگار اصلاً دوم نبود.
‫بعد شنیدم که کیسی جویس
‫از کسایی بود که تو جنگ کشته شدن.
‫[کیسی جویس] نیروی رنجرز
‫دو تا از بهترین دوستام مردن.
‫صبح اون روز چهار تایی کنار ساحل بودیم،
‫بعد دو تامون مردن.
‫مرگشون با هم
‫ضربه سنگینی بود.
‫صبر کن! باورم نمیشه!
‫بعد شنیدم
‫که می‌خوان برگردن شهر،
‫برای پیدا کردن
‫و نجات دادن اونایی که
‫نزدیک محل سقوط گیر افتادن.
‫ بریم!
‫گفتم: «این دیگه باورکردنی نیست.»
‫داشتیم جمع می‌شدیم که بندازنمون...
‫تو یه مأموریت خودکشی.
‫دودل بودم که برم.
‫با هدف مأموریت مشکلی نداشتم، ‫ارزش امتحان کردنو داشت،
‫ولی باید یه راه هوشمندانه‌تر ‫برای انجامش پیدا می‌کردیم.
‫[شاهین سیاه سوپر ۶۴]
‫بدون شک تو خطر بودیم.
‫[۴:۴۰ بعدازظهر]
‫اگه وقت داشتیم، همه وامیستادن و می‌گفتن،
‫«صبر کنیم و فکر کنیم.
‫ریسکش بالاست و هلیکوپترای ‫بیشتری از دست می‌دیم.»
‫ولی اون لحظه، وقتی برای صبر کردن نبود.
‫بالای منطقه هدف بودیم، ‫و جنگ حسابی بالا گرفته بود.
‫این باعث شد آدرنالین ‫تو خونم حسابی بالا بره.
‫یهو حس کردیم انگار یه ضربه خوردیم.
‫به دستگاه‌ها نگاه کردم، ‫همه‌چیز درست به نظر می‌اومد.
‫همه‌چیز رو به راه بود.
‫۶۴، حالتون خوبه؟
‫وقتی از یه خیابون بغلی رد می‌شدیم،
‫یه هلیکوپترو دیدیم که آرپی‌جی بهش خورده،
‫و دود غلیظی ازش بلند می‌شد.
‫هلیکوپتر شروع کرد به چرخیدن شدید ‫ و از کنترل خارج شد.
‫با سرعت وحشتناکی می‌چرخیدیم
‫تا جایی که از نیروی گریز از مرکز ‫خون تو جلوی چشمام جمع شده بود.
‫تو بی‌سیم گفتم: «سوپر ۶۴ داره سقوط می‌کنه.»
‫داریم سقوط می‌کنیم.
‫محکم به زمین خوردیم.
‫فک کنم طعم مرگ رو چشیدم.
‫با تکبیر جشن گرفتیم.
‫«الله اکبر، الحمدلله!»
‫حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر دورتر از ما سقوط کرد.
‫دویدیم طرفش.
‫می‌خواستم اولین نفری باشم ‫که به محل سقوط می‌رسه.
‫[شاهین سیاه سوپر ۶۲]
‫بعد از سقوط سوپر ۶۴،
‫فقط هلیکوپتر ما تو آسمون مونده بود.
‫فهمیدیم یه شاهین سیاه دیگه رو هم ‫از دست دادیم.
‫واضح بود که فاصله بین دو تا محل سقوط
‫برای نیروهای زمینی خیلی سخت می‌کرد ‫که به هلیکوپتر دوم برسن.
‫فک کنم دو تا تک‌تیرانداز رفیقم تو هلیکوپتر
‫رندی و گری اینو فوری فهمیدن.
‫ما تنها گزینه برای دخالت و نجات خدمه بودیم.
‫ولی وقت خیلی کم بود
‫قبل از اینکه جنگجویای دشمن ‫به محل سقوط برسن.
‫واسه همین درخواست اجازه کردیم
‫برای پیاده کردن رندی و گری.
‫ولی فرماندهی مخالفت کرد.
‫ما زیر بارون آرپی‌جی بودیم.
‫فرماندهی دید که رسیدن به هدف خیلی سخته.
‫هرکی پیاده می‌شد، هیچ پشتیبانی زمینی نداشت،
‫و روی زمین فقط خودش بود.
‫دویدم طرف خونه.
‫وقتی رسیدم...
‫پسرام عبدالرحمن گفت: ‫«مامان، من اینجام با بچه‌ها.»
‫شوهرم قرآن دستش بود
‫و اشکاش رو گونه‌هاش می‌ریخت.
‫بهش گفتم قرآن خوندنو بذاره کنار
‫و با بچه‌ها فرار کنه.
‫گفت: «خدا همه‌جا هست، ‫جایی برای فرار نداریم.
‫همین‌جا می‌مونیم.»
‫یه تیر این‌جا خوردم و حس کردم ‫دستم کنده شد، این‌جوری پرت شد.
‫اتاق پر از تیر شد.
‫هی داد زدم: «بچه‌هام!»
‫زنده‌ان یا مردن؟
‫جنگ دور و برمون حسابی داغ شده بود.
‫گفتیم: «تا دم مرگ می‌جنگیم.»
‫این تصمیممون بود.
‫هی حال سرجوخه جیمی اسمیت رو گزارش می‌دادم.
‫زخمی بود و حالش وخیم،
‫اگه فوری تخلیه‌ش نمی‌کردیم، نمی‌موند.
‫ما یه گروه کوچیک آمریکایی بودیم ‫و دشمنمون یه شهر بود.
‫تعدادشون وحشتناک زیاد بود.
‫محاصره‌مون کردن.
‫و از هر طرف می‌اومدن
‫از هر گوشه و کنار.
‫چطور می‌تونی از خودت ‫در برابر این همه آدم دفاع کنی؟
‫بارون تیرا شدیدتر شد.
‫فک کردیم دیگه تمومه.
‫نجات پیدا نمی‌کنیم.
‫معلم گفت وقت رفتن شده.
‫رفتم سمت در مدرسه،
‫و تصمیم گرفتم بدوم طرف خونه.
‫مدرسه رو ترک کردم.
‫پابرهنه بودم.
‫همه‌جا تاریک بود و من تنها بودم.
‫ترسیدم.
‫خیلی ترسیدم.
‫چند بار به هر راهی که شد درخواست کردیم
‫رندی و گری رو ‫برای محل سقوط هلیکوپتر دوم پیاده کنیم.
‫بعد از یه ربع، بیست دقیقه،
‫بالاخره فرماندهی موافقت کرد و آماده کردن
‫برای پیاده کردن گری و رندی ‫تو محل هلیکوپتر سوپر ۶۴.
‫باهاشون اشاره کردم که اوکیه،
‫«باشه، برین مأموریتو انجام بدین.»
‫هیچ‌وقت یادم نمی‌ره ‫چطور از هلیکوپتر پیاده شدن.
‫و این‌جوری، اونا دوتایی ‫تنها رفتن برای مأموریت.
‫اونا و خدمه هلیکوپتر از دسترس خارج بودن.
‫هیچ راهی نداشتیم که بدونیم حالشون چطوره.
‫[روز بعد...]
‫تو دفترم بودم.
‫یکی اومد پیشم.
‫گفت یه آمریکایی رو اسیر کردن.
‫«میای ضبطش کنی؟»
‫تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]