« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫[روز 84 ام.]
: مترجمین مریم صرافها و مانی صوفی
‫سلام.
‫خبر داشتین آتیش‌سوزی خونه‌های آلمان ‫سالانه 400 تا قربانی رو دستمون می‌ذاره؟
‫نگران نباشین، ‫نمی‌خوایم چیزی بهتون بفروشیم.
‫اومدیم به صورت رایگان، ‫دستگاه اعلامِ خطر حریقتون رو بررسی کنیم.
‫نذار با تموم شدن باتریش، ‫عمر تو هم تموم بشه!
‫وایسا ببینم، ‫شماها رو می‌شناسم.
‫وای خدا جون.
‫شما همون زوجی هستین که...
‫ببخشید.
‫لطفاً بیاید داخل.
‫اینجا با همسرتون زندگی می‌کنین؟
‫با دوست پسرم!
‫البته اگه بشه بهش گفت دوست پسر!
‫چون یه دقیقه با هم خوبیم، ‫و یه دقیقۀ دیگه، با هم نیستیم.
‫بابت چایی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫روز زایمانت کِیه؟
‫باید یکی، دو هفتۀ دیگه باشه.
‫ولی یه حسی دارم که ‫انگار ممکنه هر لحظه زایمان کنم.
‫- پاپی؟ ‫- منم سر واندا همینطوری بودم.
‫دخترم رو میگم. ‫همونی که گم شده!
‫هیچ‌وقت به جا دووم نمیاورد. ‫حتی وقتی توی رحمم بود.
‫- برو رد کارت. ‫- همه‌چیز مرتبه؟
‫بده‌اش به من، چسونه...
‫سلام، کوچولو.
‫بیا اینجا!
‫حتماً خیلی هیجان داری.
‫راستش رو بگم؟ ‫از مُردن می‌ترسم.
‫می‌فهمم، و این حس از بین هم نمیره. ‫از لحظه‌ای که دنیا بیان...
‫قراره تمام وقتایی که بیداری رو ‫با وحشت بگذرونی،
‫چون مدام قراره سرشون بلا بیاد.
‫و بعدش...
‫وقتی...
‫وقتی که...
‫بابت اتفاقی که براتون افتاده متاسفم.
‫حالا جداً، حالت چطوره؟
‫خوبم. ‫من خوبم.
‫از اون لحظه‌ای که می‌فهمن ما کی‌ایم، ‫متنفرم.
‫اون سگِ چسونه مچ پام رو گاز گرفت،
‫فکر کنم باید برم واکسن کزاز بزنم.
‫این خانوادۀ کلاتسه.
‫قبلاً خانوادۀ معمولی‌ای بودن. ‫از هر لحاظ.
‫دقیقاً مثل خود شما بودن. ‫اونا هم مالیات می‌دادن...
‫یه مینی‌ ونِ اقتصادی داشتن. ‫و عاشق خوردن کیک و قهوه تو روزای یکشنبه بودن.
‫که یهو...
‫[بابا: ‫خونۀ شمارۀ 22 وصل شد]
‫اوضاع پیچیده شد.
‫بدجوریم پیچیده شد.
‫یه روز اون بود ‫و یهو ناگهان غیبش می‌زنه.
‫بهتره از خودتون بپرسید، ‫اگه روزی کسی که دوستش دارید گم بشه
‫برای پیدا شدنش چیکارا می‌کنین؟
‫نام آهنگ: Mania ‫نام خواننده: Alice Merton
واندا کجاست؟ فصل اول - قسمت اول
‫اینجا شهر رودزهایمه.
‫یه شهر عادی که ‫خانوادۀ معمولی کلاتس توش زندگی می‌کنن.
‫مطمئنم همچین جایی رو خوب می‌شناسین.
‫اینجا از اون شهرهاست که...
‫حسابی از تیم ورزشیِ محلیشون حمایت می‌کنن.
‫و توی میخونه‌های محلی، آبجو می‌خورن.
‫و اگه بتونی کدو تنبلِ هالووینت رو ‫به اندازه کافی بزرگ پرورش بدی
‫احتمال زیاد عکست رو ‫توی روزنامه‌ی محلی چاپ می‌کنن.
‫حتی توی شهر رودزهایم، ‫برای خودشون افسانۀ محلی هم دارن.
‫این یارو، «نوپل ووگن».
‫یه جونور شاخ‌دار که توی جنگل زندگی می‌کنه.
‫و سالی یه بار، توی شبِ نوپل ووگن، ‫این جونور میاد توی شهر...
‫و زیباترین دختر شهر رو برای خوردن می‌دزده.
‫شایدم برای ازدواج بود. ‫دقیق یادم نمیاد.
‫در هر حال، شب نوپل ووگن ‫برای شهر رودزهایم خیلی شب مهمیه.
‫همه لباسای خاص می‌پوشن، مشروب می‌خورن. ‫و یه مراسمِ رژۀ بزرگ هم برگزار می‌کنن.
‫و توی این رژه یه مرد ‫با لباسی که خیلی الکی تنگ و بی‌ربطه
‫وانمود می‌کنه که داره بچه می‌دزده.
‫البته وقتی اینجوری درباره‌اش حرف زده میشه ‫فکر کنم خیلی عجیب و غریب به نظر میاد.
‫ولی خب تمام داستان‌های خفن ‫با وجود یه هیولا آغاز میشه دیگه، نه؟
‫فقط اینکه توی داستان‌ها، ‫معمولاً...
‫هیولاها دچار سرنوشت بدی میشن، ‫نه دخترهای زیبا!
‫[روز صفر ام.]
‫واندا؟
‫- حتماً باید با سر و صدا صبحانه درست کنی؟ ‫- هی!
‫نمیشه پنکیک درست کنی؟ ‫پنکیک هم خوشمزه است، هم بی‌صدا!
‫منم صبح بخیر میگم، ‫سعی کنین اینقدر تو خونه نمونین...
‫لباست کجاست؟
‫بازم لباس سایزت نداشتن؟
‫نمی‌خوای لباسِ کاستومت رو بپوشی؟
‫بعد بازی، لباسم رو کامل می‌پوشم.
‫پیک‌نیک پدر و مادرت از ظهر شروع میشه، دیدو.
‫- فکر می‌کردم از ساعت 2 باشه. ‫- نخیر.
‫عیب نداره. ‫ببین!
‫بازی ساعت 10:30 شروع میشه، ‫اگه زمان استراحتشم در نظر بگیریم،
‫من تا ساعت 12:35 مدرسه‌ام.
‫یا اینکه من می‌تونم...
‫زودتر از سر بازی بیام بیرون. ‫می‌دونی چیه؟ این فکر بهتریه.
‫اگه قراره من ‫یه تغار سالاد سیب‌زمینی درست کنم
‫تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که ‫به موقع پیدات بشه، خب؟
‫باز دوباره کاتارینا وینسون بهت گفته ‫سالاد سیب‌زمینی درست کنی؟
‫واندا!
‫اگه تا پنج ثانیه دیگه ‫این پایین پیدات نشه...
‫چیکار می‌کنی؟
‫اینم منم!
‫خب، میشه... ‫میشه یکم دیگه تصویر رو ببرید جلو؟
‫خب، وایسا! ‫برگرد عقب!
‫عالیه، آره. ‫اینم منم!
‫تا الان با کارلوتا و دیدو آشنا شدین.
‫یا همونطور که من صداشون می‌کنم، ‫مامان و بابام!
‫معمولاً خیلی خوشحال دیده میشن. ‫ولی متاسفانه، روحشونم خبر نداره که...
‫قراره چه خاکی به سرشون ریخته بشه.
‫اون پسرۀ خورۀ اون گوشه هم ‫داداش کوچیکم، اوله است.
‫درسته که یه جورایی کره، ولی سمعک داره. ‫هرچند اغلب سمعکش خاموشه.
‫حدس می‌زنم سکوت رو ترجیح میده. ‫هرچند بهش حق میدم.
‫نظرتون دربارۀ لباس کاستومم چیه؟
‫من زیباترین دخترم.
‫قشنگه...
‫آخه چرا همیشه دخترای نوجوون لباس کاستومشون ‫اینقدر سکسیه؟
‫اینقدر اتحام جنسی به آدم نزن، مامان. ‫حرفات اصلاً ظاهر خوبی نداره.
‫صبح بخیر، کله نخودی.
‫آخه تو مشکلت چیه؟
‫لباس کاستومت رو دوست دارم، بذار حدس بزنم، ‫مثلاً یه باکره‌ای؟
‫واندا!
‫- بعداً توام میای پیک‌نیک؟ ‫- فعلاً نمی‌دونم.
‫- خب، الان کجا داری میری؟ ‫- میرم دوستام رو ببینم.
‫- باشه، کدوم دوستات؟ ‫- به شما مربوط نیست.
‫واندا می‌دونم که فکر می‌کنی بزرگ شدی...
‫- آره، من بزرگ شدم! ‫- تو 17 سالته!
‫اینقدر بزرگ شدم که رای بدم. ‫مست کنم یا رانندگی کنم!
‫- یا حتی سکس کنم! ‫- واندا، باز شروع نکـ...
‫چیه؟ چرا نمی‌تونی ‫جوری که در شانمه باهام رفتار کنی؟
‫- چون این چیزا در شانت نیست! ‫- خیلی‌خب، یکم آروم باشید.
‫- نخیر، بحثمون مهمه! ‫- این خانم...
‫هر روز این مسخره بازی رو در میاره! ‫دیگه خسته شدم!
‫این خانم، مادر جنابعالیه.
‫- بحث شان و شخصیت نیست! ‫- بس کن واندا، اینکار رو...
‫خب، دیگه فهمیدید چه خبره!
‫این شهر کوچیک من، ‫جاییه که همه، هم رو می‌شناسن.
‫حداقل من اینجوری فکر می‌کنم.
‫ولی واقعاً همسایه‌هاتون رو چقدر می‌شناسین؟
‫تمام اون آدما، که توی همچین جای کوچیکی...
‫نزدیک هم زندگی می‌کنن!
‫تاحالا برات سوال نشده که ‫پشت درهای بستۀ خونشون چی می‌گذره؟
‫همین ما رو بر می‌گردونه سر داستان خودمون.
‫همونطور که ‫از روی بیخیالی من می‌تونین حدس بزنین
‫قراره چند تا اتفاق بد بیفته!
‫[53 دقیقۀ بعد.]
‫[روز صفر ام.]
‫[روز پنجم.]
‫گمشده: واندا کلاتس.
‫- یه سوال از خانم کلاتس دارم. ‫- بله، بفرمایید؟
‫خانم کلاتس، اینکه ممکنه ‫دیگه هیچ‌وقت دخترتون رو نبینین چه حسی داره؟
‫غیر قابل تصوره!
‫در حال حاضر، ‫ما...
‫تمام تمرکزمون اینه که واندا برگرده پیشمون.
‫آقای کلاتس شما هم همین حس رو دارید ‫یا دیدگاه واقع‌بینانه‌تری دارید؟
‫حتی فکرشم نمی‌کنین که...
‫خب، از همینجا ‫می‌تونیم داستانمون رو شروع کنیم.
‫ولی صادقانه بگم، ‫یه جورایی دل آدم می‌گیره.
‫برای همین یکم از جلوتر ‫داستان رو شروع می‌کنم.
‫[روز سی‌ام.]
‫آره، آره. خوبه. ‫پوسترِ دختر گمشده، همه‌جا پر شده بود!
‫از این عکسم متنفرم.
‫همسایه‌ها نگران بودن و شمع روشن می‌کردن!
‫[روز پنجاهم.]
‫خیلی عجیبه که همه برای ابراز همدردی ‫لازانیا درست می‌کنن و میارن.
‫منم همین رو ازت خواسته بودم. ‫و...
‫جیغ و دادشون از روی احساسشونه.
‫[روز شصت و هشتم.]
‫نوکرتم، بهتره بریم توی روزی که ‫واقعاً همه‌چیز عجیب شده بود.
‫اون‌ها یه خانوادۀ عالی بودن، ‫تا اینکه صبحِ یه روز پاییزی و شوم...
‫واندا کلاتس، غیب میشه.
‫راستش، ما خیلی هم خانوادۀ عالی‌ای نبودیم.
‫هر سرنخی که منجر به پیدا شدن ‫محل مخفی شدن دخترشون میشد رو بررسی کردن.
‫واندا توی شهر زیبای رودزهایم گم شده.
‫به نظرت خیلی گریمم نکردن؟ ‫حس می‌کنم شبیه دونالد ترامپ شدم.
‫نه، فقط انگار زیر آفتاب بودی.
‫برای یه مدت زیادی.
‫ولی این شهر زیبا بخاطر اتفاقات اخیر، ‫توی شوک فرو رفته.
‫فکر می‌کردم سیگار رو ترک کردی!
‫از آدامس برای ترک سیگارم استفاده کردم، ‫الان معتاد خودِ آدامس شدم!
‫خانوادۀ کلاتس بسیار درمانده شدن.
‫هی بیخیال. ‫این اتفاق خوبیه.
‫این برنامه نتیجه خوبی داره. ‫می‌تونم حسش کنم.
‫بیاید با هم اتفاقی که افتاده رو مرور کنیم.
‫یه صبح معمولی برای خانوادۀ کلاتس بود...
‫روزِ مراسمِ نوپل ووکن بود.
‫- آخه کجای اون شبیه منه. ‫- روزی که...
‫طبق سنت محلی، شهر رودزهایم و همینطور ‫پدر خانواده، دیدو کلاتس کلی پرانرژی بودن.
‫ایولا، ایولا، ایولا!
‫من دارم میرم میخونه.
‫دیدو داشت می‌رفت سمت میخونه محلی، ‫به اسم کاپیتان.
‫تا مسابقۀ فوتبالِ محلیشون رو تماشا کنه.
‫سلام مامانی.
‫- من میرم بیرون. منتظرم نباشید. ‫- کجا داری میری؟
‫خانم و آقای کلاتس، خوش اومدید. ‫اگه میشه دنبال من بیاید.
‫ما قراره آمادتون کنیم.
‫- من راه رو نشونتون میدم. ‫- برگرد اینجا ببینم، دختر جون.
‫ازت متنفرم.
‫کارلوتا. ‫کارلوتا.
‫باشه.
‫بعد از درگیریش با مادرش، ‫واندا خونه رو ترک کرد و...
‫- با موتور وسپای قرمزش رفت بیرون. ‫آره، به سمت رو به رو باشید.
‫خیلی‌خب. اینم از این. ‫ارتفاع صندلیتون خوبه؟
‫- ولی انگاری... ‫- یانیک، میشه سریع بیای.
‫این...
‫- ممنونم. ‫- بفرمایید.
‫- خیلی‌حب، عالیه مرسی. ‫- خوبه؟ خیلی‌خب.
‫خب، لطفاً خودتون باشید.
‫طبیعی رفتار کنین، فقط یه برنامۀ تلویزیونیه. ‫هممون اینجاییم تا شما رو حمایت کنیم.
‫خانم کلاتس لطفاً نگران نباشید، ‫بذارید احساساتتون بروز پیدا کنه، باشه؟
‫خیلی‌خب، قراره بریم روی پخش زنده. ‫پنج، چهار...
‫من...
‫اگه قرار باشه یه پازل غم انگیز ‫وجود داشته باشه، میشه این پرونده.
‫والدین واندا اینجا توی استودیو با ما هستن.
‫خانم و آقای کلاتس، ‫ممنون که بهمون ملحق شدید.
‫کارلوتا، ‫چطوره دربارۀ اونروز صبح برامون بگی؟
‫[کارلوتا و دیدو کلاتس. ‫والدینِ واندای گمشده.]
‫خب، مثل همیشه از خواب بیدار شدم، ‫داشتم برای واندا صبحانه درست می‌کردم.
‫واقعیت داره که اونروز صبح ‫تو و واندا بحثتون شده بود؟
‫خب اون یه دختر نوجوونه. ‫هرروز صبح با هم بحث می‌کردیم.
‫درسته.
‫همچنین باید بگم امروز توی استودیو، ‫بازرس ارشد، میشل راخ هم همراهمون هست.
‫خوش اومدید.
‫[میشل راخ. ‫بازرس پروندۀ واندا]
‫کارآگاه راخ، این پرونده خیلی پیچیده است، ‫درسته؟ از این پرونده چی دستگیرتون شده؟
‫می‌دونیم که واندا ساعت 9:45 صبح ‫با موتور وسپای قرمزش از خونه خارج شده.
‫سپس توی یه کافی‌شاپ دیده شده.
‫و ساعت 10:20 دقیقه ‫توی خیابون اصلی شهر دیده شده.
‫- درسته. ‫- جایی که تلفنش پیدا شده.
‫بعدش از اونجا به سمت جنوبِ شهر حرکت کرده.
‫- خیلی‌خب. ‫- این آخرین شواهد تایید شدۀ ماست.
‫و فرض رو بر این می‌گیریم که ‫واندا بر خلاف میلش دزدیده شده.
‫این یکی از تئوری‌هاییه که داریم.
‫ولی برای دختری توی این سن، ‫نمیشه این احتمال رو رد کرد که...
‫خودخواسته خونه رو ترک کرده باشه.
‫واندا بدون اینکه به ما بگه، یهو غیب نمیشه.
‫- ولی تا وقتی شواهد قطعی نداشته باشیم... ‫- یکی اون رو دزدیده.
‫- نمیشه این واقعیت رو رد کرد که... ‫- اون دزدیده شده!
‫- اون ممکنه خودخواسته خونه رو ترک کرده باشه. ‫- دزدیده شده! دزدیده!
‫دیدو، از نظر آماری می‌دونیم که ‫شانس پیدا شدن...
‫یه فردِ زندۀ گمشده ‫بعد از گذشت 100 روز اول
‫به زیر ده درصد کاهش پیدا می‌کنه.
‫این چه حسی داره؟
‫- خب... ‫- به نظر خودت چه حسی داره؟
‫حس تخمی‌ای داره.
‫کارلوتا، اگه واندا ‫الان در حال تماشای برناممون باشه...
‫دوست داری چی بهش بگی؟
‫فقط رو به دوربین باش لطفاً.
‫خیلی آروم تصویر رو زوم کنین.
‫واندا...
‫اگه صدامون رو می‌شنوی... ‫می‌خوایم که بدونی، ما عاشقتیم.
‫خیلی زیاد! ‫و اینکه ما...
‫هرکاری می‌کنیم که پیدات کنیم ‫و برت گردونیم خونه.
‫و اگه کسی هست که...
‫اطلاعاتی داره، ‫هرچیزی که هست!
‫حتی اگه حس می‌کنی که مهم هم نیست...
‫لطفاً باهامون تماس بگیر.
‫نمی‌تونین تصور کنین ‫گم کردن بچه‌تون چه حسی داره.
‫خیلی درد داره که بدونی...
‫اون آدمی که توی دنیا قرار بوده مراقبش باشی ‫الان گمشده.
‫اون هم چون نتونستی توی امنیت نگهش داری.
‫ببخشید، من...
‫من نمی‌خوام... ‫چیزی که هست...
‫اینی که میگی یعنی چی؟
‫بیشتر.
‫بیشتر؟
‫دیگه بیشتر از این باید چیکار کنم؟
‫می‌خوای عربده بزنم و قاتی کنم؟
‫خوبه. ‫حالا بقیۀ برنامه رو ادامه میدیم با...
‫می‌خوای بدونی چه حسی داره جناب پیتر گنسوین؟ ‫می‌خوای؟
‫همه مدام بهمون خیره میشن. ‫پشت سرمون پچ‌پچ می‌کنن.
‫یه جوری با دست نشونمون میدن ‫انگار شخصیت‌های عجیب و غریب توی سیرکیم.
‫الان احساساتم برات کافیه؟
‫روند برنامه خوب پیش میره؟
‫هوی، دارم با تو حرف میزنم.
‫آره با توام که هی دستات رو ‫شبیه پلیس راهنمایی سر چهارراه تکون میدی
‫می‌خوای بازم گریه کنم...
‫بازم آب بینیم راه بیفته؟
‫چرا دیگه تصویر رو روی جشمام زوم نمی‌کنی؟
‫از غم و غصه‌ی من یه تصویر خوب بگیر.
‫یالا، بیا اینجا.
‫من رو ببین.
‫من یه مادر بدبخت ‫و بیچاره‌ایم که دخترش گم شده.
‫افتضاح دیده نمیشم؟
‫گور باباتون. ‫من دیگه نیستم.
‫دیگه بسمه.
‫- خانم کلاتس آروم باشین. ‫- من که...
‫- ما هنوز داریم... ‫- بس کنین دیگه.
‫اینقدر از من فیلم نگیرید.
‫بری گمشید، همتون!
‫بس کنین!
‫اینقدر از من فیلم نگیرید.
‫چیزی نگو.
‫من که چیزی نگفتم!
‫می‌دونستم فکر خوبی نیست.
‫شبیه روانیا شده بودم.
‫- نخیرم. ‫- اونم روی برنامۀ زندۀ تلویزیون.
‫ببین، طبیعیه که ناراحت باشی.
‫این نشون میده چقدر آسیب خوردی.
‫ما می‌خوایم مردم باهامون هم‌دردی کنن.
‫من هم‌دردی مردم رو نمی‌خوام دیدو. ‫دنبال رسیدن به یه نتیجه‌ام.
‫می‌دونم.
‫پس چرا کاری نمی‌کنیم؟
‫داریم یه کار می‌کنیم دیگه.
‫چی کار؟ اعلامیه پخش می‌کنیم؟ ‫شمع روشن می‌کنیم؟
‫اون پیتر گنسوینِ از خود راضی ‫ازمون بازجویی می‌کنه؟
‫هی، پیتر گنسوین رو ‫وارد این بازی نکن.
‫اون مرد یه خدمتکار خستگی ناپذیر ‫برای مردمه.
‫هنوز زنده‌است، درسته؟
‫آره.
‫آره، هنوز زنده‌است.
‫نمی‌تونم بخوابم. ‫فکرم هزار جا میره.
‫[من و پدربزرگ]
‫دلم برات تنگ شده، دختر کوچولوم.
‫بخاطر من مراقبش باش، بابا.
‫چون نمی‌تونم از دستش بدم.
‫دیدو!
‫چی شده؟
‫یه چیزی پیدا کردن.
‫ظاهراً نمایش دیشبت ‫باعث شده مردم به حرف بیان.
‫حالا ما نباید هول کنیم.
‫اما معمولاً این دادگاه‌های تلویزیونی ‫اطلاعات رو بیرون می‌کشن.
‫آره، حتماً همینطوره.
‫الانشم یه مرد ادعا می‌کنه ‫ناپدید شدنِ واندا
‫به یه توطئه‌ی جهانی مربوطه ‫که توش گروه‌های شیطانیِ پدوفیلی نقش دارن.
‫منشی‌مون گفت ‫«عروسک خیمه‌شب بازیِ دولتِ در سایه»
‫اما یه سرنخ هست ‫که مفید به نظر میاد.
‫شلنبرگ.
‫حالا نمی‌تونیم 100 درصد مطمئن باشیم ‫که تیشرت وانداست...
‫خودشه!
‫مال اونه.
‫این لکه‌ها... قرمزیش... ‫آب اناره.
‫سعی کردم دیدو رو به خاطر فشار خونش ‫محبور کنم بخورش.
‫خیلی شیرینه.
‫لیوان ریخت ‫و داستان شد...
‫چون چند قطره‌ی کوچیک هم ‫رو تیشرت واندا ریخت.
‫این لکه‌ها رو ‫تو خوابم هم می‌شناسم.
‫یه ساعت پشت هم ‫داشتم می‌سابیدمشون.
‫کجا پیداش کردین؟
‫یه سمساری به اسمِ «شانس دوباره».
‫صاحبش فکر می‌کنه ‫تو 30 روز اخیر، باید تو این سطل بازیافت
‫- انداخته باشنش. ‫- وایسا...
‫داری میگی لباس واندا ‫تو 30 روز اخیر داخل سطل بازیافت یه سمساری
‫تو همین شهر بوده؟
‫دیدو، اون هنوز اینجاست.
‫مهمه که عجله نکنیم.
‫باید همه‌‌‌‌‌‌ی خونه‌های اون محدوده رو ‫بگردیم.
‫داریم دوربین‌های مداربسته‌ی ‫اون محدوده رو چک می‌کنیم.
‫مامورامون دارن خونه به خونه میرن ‫پرس‌وجو می‌کنن.
‫خونه به خونه؟ چه فایده‌ای داره؟
‫ببخشید جناب، ‫شما این دختر نوجوون رو دزدیدین؟
‫اوه بله آقای پلیس. ‫تو زیرزمینمه. نقدیم‌تون کنم؟
‫بی راه نمیگه. ‫باید بریم داخل
‫و خونه‌ها رو بگردیم.
‫بدون دلیل موجه، نمی‌تونین همینطوری برین ‫خونه‌ها رو بگردین.
‫این دلیل موجهه!
‫خانم کلاتس، وقتی دنبال سوزن ‫تو انبار کاه هستی
‫از جارو برقی استفاده نمی‌کنی، ‫از موچین استفاده می‌کنی.
‫چی زر زر می‌کنی؟
‫خانم کلاتس...
‫نقش: مجرم ‫جنایت: سرقت
‫بهتون اطمینان میدم که ‫داریم با تمام توان...
‫دنبال واندا می‌گردیم.
‫چندتا مظنون هستن ‫که داریم با دقت بررسیشون می‌کنیم.
‫و ما باید چیکار کنیم؟
‫خانم کلاتس، این خبر خوبیه.
‫بارتلز دامینیک ‫خیابان 37 کلادیوس
‫اولین سرنخ درست حسابی‌مونه.
‫پس بله، از شما اینو می‌خوام که...
‫صبر کنید ‫و بذارید کارمون رو انجام بدیم.
‫اگه اون زن فکر می‌کنه من قراره صبر کنم، ‫خیلی قراره غافلگیر بشه...
‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم.
‫دامینیک بارتلز. خیابون 37 کلادیوس.
‫چی؟
‫خودکار. خودکار می‌خوام.
‫- دامینیک بارتلز. خیابون 37 کلادیوس. ‫- درمورد چی حرف می‌زنی؟
‫دامینیک بارتلز. خیابون 37 کلادیوس.
‫پرونده رو دیدم.
‫یکی از افراد تحت نظره.
‫یه مظنون.
‫که اینطور.
‫خیله‌خب.‌
‫خب چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫بریم اونجا؟
‫وقتی رسیدیم اونجا ‫چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫نزدیک مغازه‌ایه که ‫شمع خریدیم
‫که بوی عمه مارگارتم رو می‌داد.
‫خیابون کلادیوس.
‫به نظرت ‫باید یه نگاه بندازیم؟
‫نه، نه، نه.
‫به نظر تو ‫باید یه نگاه بندازیم؟
‫خب، آخه...
‫شاید فقط...
‫- یه سر بزنیم؟ ‫- آره.
‫نمی‌خوایم کاری کنیم که ‫تحقیقات رو خراب کنه...
‫- نه، البته که نه. ‫- درسته.
‫اما اینکه یه سر بزنیم که ضرری نداره.
‫- به نظرم اشکالی نداره. ‫- حتی ممکنه بهترم باشه.
‫- چون... ‫- چون...
‫می‌تونیم قبل پلیس ‫بررسیش کنیم.
‫چون اگه واقعاً واندا پیشش باشه، ‫اگه پلیس‌ها بیان، ممکنه بترسه.
‫نکته‌ی خیلی خوبیه.
‫اونوقت خدا می‌دونه چیکار می‌کنه.
‫درسته. ‫نمی‌خوایم وحشت کنه.
‫اینطوری بد میشه.
‫فقط می‌خوایم سر بزنیم دیگه.
‫دقیقاً. میریم و میایم.
‫چه ضرری می‌زنه؟
‫- سر زدن ضرری نداره. ‫- درسته.
‫دیدو.
‫اون هنوز اینجاست.
‫کل این مدت ‫اینجا بوده.
‫درست بغل گوش‌مون.
‫اون می‌تونه هرجایی باشه، دیدو.
‫ممکنه کار هرکسی باشه.
‫- اونجاست، درسته؟ ‫- همینجاست.
‫وای، چقدر مخروبه به نظر میاد.
‫هی، چیکار می‌کنی؟
‫فقط نگاه می‌کنم.
‫نمی‌تونی همینطوری... ‫تا حالا سریال پلیسی ندیدی؟
‫نباید همینطوری بری زنگ درش رو بزنی که.
‫خودت گفتی، اگه واندا پیشش باشه ‫نباید بترسونیمش.
‫- درسته. ‫- باید تحت نظر داشته باشیش، صبر کنیم.
‫شایدم یکم پیراشکی بخریم؟
‫اون چیه؟
‫تو اتاق واندا پیداش کردم.
‫باید از یکی از آلبوم‌های قدیمی خانوادگی ‫برداشته باشتش.
‫می‌تونم ببینم؟
‫وای خدا.
‫انگار مال یه قرن پیشه.
‫و در عین حال انگار همین دیروزه.
[من و بابابزرگ]
‫لبخند تُخسش رو ببین.
‫وای پسر. چطوری زمان انقدر سریع گذشت؟
‫دیدو.
‫قایم شو.
‫پایین‌تر. باید برم پایین‌تر.
‫خودشه.
‫شبیه کساییه که دخترای نوجوون رو ‫تو زیرزمینش نگه می‌داره.
‫آره.
‫گور باباش. میرم سرک بکشم.
‫پس تحت نظر داشتن چی شد؟
‫تو می‌تونی تحت نظر داشته باشیش، ‫وقتی برگشت دو بار بوق بزن.
‫ما یه تیمیم، درسته؟ ‫مثل ترنر و هوچ. ‫(فیلم تام هنکس)
‫وایسا ببینم، یکیشون سگ نبود؟
‫وای خدا.
‫نه.
‫اون پشت رو بررسی می‌کنم.
‫نه. برگرد. برگرد.
‫خدایا.
‫وای خدا.
‫واندا!
‫واندا، کجایی؟
‫اون پایین چی قایم کردی، حرومزاده؟
‫واندا؟
‫این داخلی؟
‫وای لعنتی. وای نه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫وای نه. ‫اوه، لعنتی. لعنتی.
‫کارلوتا؟
‫دیدو!
‫کارلوتا، چه غلطی داری می‌کنی؟
‫- از کجا فهمیدی این پایینم؟ ‫- صدای جیغت رو شنیدم.
‫کل شهرک احتمالاً فهمیدن که ‫تو این پایینی.
‫- یه کار بد کردم. ‫- دستت رو بهم بده.
‫منو بکش بالا.
‫- بکش! بکش! بکش! ‫- دارم می‌کشم.
‫تو چیکار... اون چی بود؟
‫یه چیز نیشم زد
‫یعنی چی نیشت زد؟
‫چرا داری داد می‌زنی؟
‫ازم جداش کن!
‫- چجوری؟ ‫- بگیرش!
‫من به مار دست نمی‌زنم!
‫این مار لعنتی رو بگیر!
‫وای خدا!
‫تکون نخور!
‫الان چی؟
‫- الان چی؟ ‫- بندازش اونور!
‫- کجا؟ ‫- یه جای دور. وایسا، نه، نه، نه.
‫باید با خودمون ببریمش. ‫سمی هستش.
‫برای پادزهرش باید بدونن ‫چه ماری نیشم زده.
‫من یه مار سمی رو ‫تا بیمارستان نگه نمی‌دارم.
‫امکان نداره!
‫من...
‫می‌خواستیم...
‫تخمین‌های اولیه میگن ‫خسارتی که به زیرزمین آقای بارتلز زده شده
‫بین 15 الی 20 هزار یورو هستش.
‫دیگه آسیب روحی‌ای که ‫به مارها زده شده رو نمیگم.
‫و یه همسایه‌شون هم تو توالتش ‫یه مار کبرا پیدا کرده.
‫خانم راخ...
‫هرکس که غیرقانونی وارد شده، ‫شانس آورده...
‫چون نصف مارهایی که گرفته شدن ‫غیرقانونی بودن.
‫به این ترتیب، آقای بارتلز ‫نمی‌تونه شکایتی بکنه.
‫درک می‌کنم شما دو نفر ‫تو چند ماه اخیر، استرس زیادی کشیدید.
‫و فقط به این خاطر، ‫این ماجرا رو
‫یه هیجان موقت درنظر می‌گیرم.
‫- خیلی ممنون برای... ‫- اما اگه دوباره
‫شما رو تو تحقیقاتم ببینم...
‫یه درسی بهتون میدم ‫که تا آخر عمر یادتون نره.
‫متوجه‌اید؟
‫خوبه. حالا پیشنهاد میدم برید خونه ‫و به اون یکی بچه‌تون سر بزنید.
‫سلام.
‫مادرت رو مار نیش زده، ‫اما حالش خوبه.
‫خوبه.
‫[واندا برنده شد.]
‫- میشه حرف بزنیم؟ ‫- الان نه. من...
‫نمی‌تونم. ‫نمی‌تونم بشنوم بهم بگی
‫«دیدی بهت گفتم»
‫یا «تو دیوونه‌ای»
‫یا اینکه باید محکم باشم. ‫چون می‌دونم دیدو. خودم می‌دونم.
‫باید بهت یه چیزی نشون بدم.
‫«سطل اهدا»
‫این چیه؟
‫نقشه.
‫بابام همیشه می‌گفت ‫کلید موفقیت تو پرنده‌شناسی
‫صبر و پافشاریه.
‫اینکه محیط زیست و رفتارهای پرنده رو ‫یاد بگیری. خب؟
‫- خب... ‫- درسته.
‫فردا روز هفتادمه.
‫پیتر گنسوین گفت ‫احتمال پیدا کردن واندا
‫بعد از گذشت 100 روز اول ‫میاد پایین، درسته؟
‫که یعنی 4 هفته وقت داریم.
‫این سطل بازیافت لباس‌هاست.
‫میشه اینو نگه داری لطفا؟
‫اینجا. و اینجا. خب.
‫تو این محدوده 62 تا خونه‌ی تک خانوار ‫وجود داره.
‫42 تا آپارتمان و 12 تا مجتمع مسکونی.
‫می‌تونی دایره رو کامل کنی؟
‫پس گفتم اگه قراره ‫یکی به پر سروصدایی دختر ما رو بدزدن
‫اونجا نمی‌برنش ‫چون دیواراش مثل مقوا نازک‌اند.
‫تازه، دوربین‌های امنیتی، ‫سرایدار و همسایه‌ها هم هستن.
‫پس پیشنهاد میدم ‫روی خونه‌های تک خانوار تمرکز کنیم.
‫فکر کردم خیال کردی من دیوونه‌ام.
‫آره هستی، اما اینم می‌دونم که ‫چقدر یه دنده‌ای.
‫و اینم می‌دونم که ‫اگه برای پیدا کردنش تمام تلاش‌مون رو نکنیم
‫نمی‌تونی با خودت کنار بیای.
‫اما بعدی رو من انجام میدم.
‫چون خیلی بد ‫وارد خونه‌ی مردم میشی.
‫30 روز.
‫همه‌‌ی خونه‌های محدوده رو می‌گردیم ‫تا پیداش کنیم.
‫- به هر قیمتی. ‫- به هر قیمتی.
‫اما دقیقاً همین «به هر قیمتی» ‫زندگی‌شون رو برای همیشه تغییر میده
‫چون همه ازش زنده بیرون نمیان.
: مترجمین مریم صرافها و مانی صوفی
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]